ভাৰতৰ বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত ঐক্য

উত্তৰ: আদিম অধিবাসী বা আদিবাসী।

উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থ, গৌতম, শাক্যসিংহ।

উত্তৰ: ব্যসদেৱ।

উত্তৰ: কণিষ্ক।

উত্তৰ: মহাবীৰ।

উত্তৰ: (১) ভৌগোলিক অৱস্থান (২) জাতি-গোষ্ঠী (৩) ভাষা (৪) ধৰ্ম (৫) সাজ-পোছাক (৬) খাদ্য (৭) আচাৰ-অনুষ্ঠান (৮) সংস্কৃতি।

উত্তৰ: ভাৰতত পৰ্বত-পাহাৰ, সাগৰ-মহাসাগৰ, সমতল ভূমি, মালভূমি, দ্বীপমালা, হ্ৰদ-জলাশয়, বিভিন্ন জলবায়ু আদি পোৱা যায়, যাৰ বাবে ই বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ।

উত্তৰ: আৰ্যসকল অহাৰ পাছত শক, কুষাণ, পাঠান, মোগল, পৰ্তুগীজ, ইংৰাজ, ফৰাচী আদি বিভিন্ন জাতি ভাৰতলৈ আহি ইয়াত স্থায়ীভাবে বসবাস কৰিছিল।

উত্তৰ: পূব আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ মানুহৰ প্ৰধান খাদ্য ভাত; উত্তৰ, মধ্য আৰু পশ্চিম ভাৰতৰ মানুহৰ প্ৰধান আহাৰ ৰুটি। উত্তৰ, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম ভাৰতৰ উচ্চ হিন্দুৰ মাজত মাছ-মাংস নচলে।

উত্তৰ: পূব ভাৰতৰ মতা মানুহে ধুতি-চুৰিয়া পিন্ধে, দক্ষিণ ভাৰতীয় লোকে লুঙী পিন্ধে, উত্তৰ ভাৰতত পায়জামাৰ আদৰ বেছি। অসমীয়া মহিলাই মেখেলা-চাদৰ আৰু উত্তৰ ভাৰতীয় মহিলাই চুৰিদাৰ-পায়জামা পৰিধান কৰে।

উত্তৰ: ভাষাগত, ধর্মগত বা অঞ্চলগত পাৰ্থক্য থকা সত্বেও ভাৰতীয় লোকসকলৰ মাজত সাংস্কৃতিক মিল আছে। এই মিলৰ কাৰণেই এজন ভাৰতীয় মুছলমান বা শিখৰ পৰিচয় প্ৰথমে ভাৰতীয় হিচাপে হয়।

উত্তৰ: বিভিন্ন জাতি-উপজাতি, ভাষা-সংস্কৃতি লৈ অহা সকলো ভাৰতৰ বৃহৎ সাংস্কৃতিক প্ৰবাহত মিলি গৈছে। সকলোৱে নিজস্বতা এৰি সামূহিক সংস্কৃতি গঢ়ি তুলিছে।

উত্তৰ: কবিতা, সংগীত, চিত্ৰকলা, স্থাপত্য আৰু ভাস্কৰ্য্য — এই পাঁচবিধক সুকুমাৰ কলা বোলে।

উত্তৰ: (ক) সুকুমাৰ কলা — কবিতা, সংগীত, চিত্ৰকলা, স্থাপত্য, ভাস্কৰ্য্য। (খ) সংগীত — গীত, বাদ্য, নৃত্যৰ সমলয়। (গ) কুষাণ — এটা যাযাবৰ জাতি, কণিষ্ক ইয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ ৰজা। (ঘ) ব্যস — মহাভাৰত প্ৰণেতা। (ঙ) মক্কা — ইছলামৰ পবিত্ৰ নগৰী। (চ) বশিষ্ঠ — এজন ঋষি।

উত্তৰ: ভাৰত হাজাৰ হাজাৰ বছৰ আগেয়ে দৰ্শন, বিজ্ঞান, সাহিত্য, সুকুমাৰ কলা আদিত উন্নত আছিল। বিভিন্ন জাতি-গোষ্ঠীৰ আগমনে ইয়াক সমৃদ্ধ কৰিছে।

উত্তৰ: পাৰ্থক্য—সাদৃশ্য, ত্যাগ—গ্ৰহণ, বৈচিত্ৰ্য—একতা, প্ৰাচীন—আধুনিক।