অন্যৰ প্ৰতি ব্যৱহাৰ

উত্তৰ: সজ ব্যৱহাৰেই মানুহৰ মূল গুণ। ইয়াই মানুহক আনৰ পৰা পৃথক কৰে আৰু সমাজত সন্মান দিয়ে।

উত্তৰ: নম্ৰতা সজ ব্যৱহাৰৰ সহায়ক। নম্ৰতা থাকিলেহে ব্যৱহাৰ সজ হ’ব পাৰে।

উত্তৰ: কঠোৰ ভাষাত কথা ক’লে মানুহে উপকাৰকো পাহৰি যায়। সেয়েহে মিঠা মাতত কথা ক’ব লাগে।

উত্তৰ: গুপ্ত কথা হৈছে প্ৰকাশ নকৰিবলগীয়া কথা। গুপ্ত কথা প্ৰকাশ কৰিলে বিশ্বাসঘাতকতা হয়।

উত্তର: মানুহ বিভিন্ন প্ৰকৃতিৰ। সেয়েহে অচিনাকি মানুহক পোনপ্ৰথমে বিশ্বাস কৰা উচিত নহয়।

উত্তৰ: সজ ব্যৱহাৰৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আনৰ মৰম আৰু স্নেহ লাভ কৰা।

উত্তৰ: যিদৰে প্ৰতিমাৰ ৰং নাথাকিলে ইয়াৰ সৌন্দৰ্য্য নাথাকে, সেইদৰে সজ ব্যৱহাৰত মিঠা মাত নাথাকিলে ইয়াৰ সৌন্দৰ্য্য নাথাকে।

উত্তৰ: অধিকাৰ আৰু শাসনকর্তা নথকা দেশত অৰাজকতা দেখা যায়। মানুহে স্বপ্ৰধান হৈ নিজৰ ইচ্ছামত আচৰণ কৰে। তাত ধন-প্ৰাণৰ ৰক্ষা টান হয় আৰু কাৰো সুখ-শান্তি নাথাকে।

উত্তৰ: আনৰ গুণৰ কথা আনৰ আগত ক’লে সৰলতা প্ৰকাশ পায় আৰু গুণীজনেও উপকৃত হয়। নিজ মুখে নিজৰ গুণ কোৱা অনুচিত।

উত্তৰ: মনত অহঙ্কাৰ থাকিও মুখত নম্ৰতা দেখুৱালে সেই নম্ৰতা অসত্য আৰু ছলনা স্বৰূপ হয়। সজ ব্যৱহাৰত মন-মুখ একে হ’ব লাগে।

উত্তৰ: সুখ—দুখ, সন্তোষ—অসন্তোষ, সজ—অসজ, চৰিত্ৰ—অবিচাৰ, কপটীয়া—সৰল, মিঠা—কঠোৰ, বিনয়—গৰ্ব, নম্ৰতা—অহঙ্কাৰ, লঘু—গুৰু, উচ্চ—নীচ, নিন্দা—প্ৰশংসা, গুপ্ত—প্ৰকাশ, দোষ—গুণ, গহীন—পাতল, আচৰণ—দুৰ্ব্যৱহাৰ।