প্ৰচণ্ড ধুমুহাই প্ৰশ্ন কৰিলে মোক

উত্তৰ: কবিয়ে আকাশক সংকীৰ্ণতা এৰি পূৰ্ণবিশালতা দিবলৈ আহ্বান জনাইছে।

উত্তৰ: প্ৰচণ্ড ধুমুহাই কবিক তেওঁৰ প্ৰাপ্য কি বুলি প্ৰশ্ন কৰিছিল।

উত্তৰ: মহাকাশে কবিক বিশাল দৃষ্টি দিলে।

উত্তৰ: ‘বিদুৎ’ শব্দই জীৱনৰ শক্তি, আলোক বা উৎসাহ বুজাইছে।

উত্তৰ: ধুমুহাই কবিক তেওঁৰ প্ৰাপ্য কি বুলি প্ৰশ্ন কৰিছিল।

উত্তৰ: বজ্ৰই কবিক উদাত্ত কষ্ট আৰু সাহসৰ যুক্তি দিলে।

উত্তৰ: সাঁচা উদাৰতা হৈছে আত্মত্যাগ আৰু নিঃস্বাৰ্থতা। কবিয়ে সমাজত নিঃস্বাৰ্থভাৱে সেৱা আগবঢ়োৱাৰ কথা বুজাইছে।

উত্তৰ: কবিয়ে ধুমুহাৰ শক্তি আৰু বজ্ৰৰ সাহসেৰে দিগন্ত কঁপাবলৈ মন মেলিছে।

উত্তৰ: কবিয়ে মানৱতাৰ গীত গাবলৈ সাজু হৈছে — যি গীত সমাজত আশা, সাহস আৰু প্ৰেম বিলাব।

উত্তৰ: আকাশে বিশাল দৃষ্টি, ধুমুহাই শক্তি আৰু বজ্ৰই কষ্ট আৰু সাহস দিছে। এই উপহাৰবোৰ কবিক মানৱতাৰ সেৱাত নিয়োজিত কৰিবলৈ সহায়ক হৈছে। সেয়ে কবিয়ে তেওঁলোকক প্ৰণিপাত জনাইছে।

উত্তৰ: (ক) কবিয়ে বজ্ৰৰ পৰা কষ্ট আৰু শক্তি বিচাৰিছে। (খ) আকাশক কবিয়ে সংকীৰ্ণতা এৰি বিশালতা দিবলৈ কৈছে। (গ) আকাশ, ধুমুহা, বজ্ৰই কবিক ক্ৰমে দৃষ্টি, শক্তি, কষ্ট আৰু সাহস দিছে। (ঘ) কবিয়ে তেওঁলোকৰ পৰা পোৱা উপহাৰৰে মানৱজাতিৰ সেৱা কৰিবলৈ বিচাৰিছে।

উত্তৰ: ধুমুহা—বতৰ, বুকু—হৃদয়, কাম্য—বাঞ্ছিত, সংকীৰ্ণতা—সীমাবদ্ধতা, বিশাল—বৃহৎ, দানৱ—ৰাক্ষস, প্ৰণিপাত—প্ৰণাম, সত্তা—অস্তিত্ব।