মানৱ বন্দনা

উত্তৰ: মানুহেই পৰম শ্ৰেষ্ঠ বুলি বুজায়। আন সকলো বস্তু বা সৃষ্টি মানুহৰ অধীন।

উত্তৰ: মানুহ মায়া, কোমলতা, আন্তৰিকতা থকা জীৱ বুলি বুজায়।

উত্তৰ: মানুহক সন্মান আৰু ভক্তি কৰা উচিত, কাৰণ মানুহেই পৰম সত্য।

উত্তৰ: কবিতাটোত কবিয়ে মানৱতাবাদৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে। মানুহেই হৈছে পৃথিৱীৰ শ্ৰেষ্ঠ সম্পদ। মানুহে মানুহক মৰম কৰিলে, বুজাবুজি কৰিলে পৃথিৱী স্বৰ্গসদৃশ হয়। মানুহে নিজৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা মানৱতা বঢ়াব লাগে।

উত্তৰ: পৃথিৱী স্বৰ্গতকৈও অধিক সুন্দৰ কাৰণ ইয়াত মানুহ আছে। মানুহৰ দ্বাৰাই পৃথিৱী শোভা পাইছে।

উত্তৰ: (ক) মানুহৰ জন্মৰ গৌৰৱ কৰ্মৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। মানুহৰ ধৰ্ম হৈছে পৰস্পৰে মৰম কৰা। (খ) মানুহেই দেৱতা আৰু মানুহেই সেৱা। মানুহ বিনে আন একো নাই। গতিকে মানুহক পূজা কৰা উচিত।

উত্তৰ: মানুহ—মনুষ্য, সংগ—সঙ্গী, পৃথিবী—ভূমণ্ডল, সোঁত—স্ৰোত, স্বৰ্গ—সুৰলোক, দেৱ—ঈশ্বৰ।

উত্তৰ: সংস্কৃত—অসমীয়া: কৰ্ম—কৰম, ধৰ্ম—ধৰম, জল—জল, মৰ্ম—মৰম, বৰ্ম—বৰম, অৰ্ম—অৰম।