সুখ

উত্তৰ: সুখ-দুখ মানুহৰ মনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।

উত্তৰ: ‘মই’ ‘মোৰ’ এই সংকীৰ্ণ ভাৱে মানুহক তললৈ বুৰায়।

উত্তৰ: নিস্বাৰ্থ বাট সুগন্ধি কুসুম ফুলৰ দৰে।

উত্তৰ: পৰক (আনক) আপোন কৰিব পাৰিলে সংসাৰত দুখ নাই।

উত্তর: আত্মত্যগ আৰু পৰোপকাৰৰ জৰিয়তে প্ৰকৃত সুখ পাব পাৰি।

উত্তৰ: সুখ বিচাৰি মানুহে ভ্ৰমণ কৰে কিন্তু প্ৰকৃত সুখ নিজৰ মনত লুকাই থাকে। আনৰ কাৰণে কাম কৰিলে, আনৰ দুখত অংশীদাৰ হ’লে সুখ পোৱা যায়। নিস্বাৰ্থতা আৰু আত্মত্যাগেই প্ৰকৃত সুখৰ মূল মন্ত্ৰ।

উত্তৰ: (ক) মানুহৰ জীৱন কেৱল নিজৰ বাবে নহয় — আনৰ সেৱাই জীৱনৰ সাৰ্থকতা। (খ) আত্মকেন্দ্ৰিক নহৈ আনৰ দুখলৈ চোৱাই মানৱতা। (গ) স্বাৰ্থৰ পথত কষ্ট আছে, কিন্তু নিঃস্বাৰ্থ পথ সুন্দৰ আৰু সুগন্ধি।

উত্তৰ: আপোন—পৰ, দুখ—সুখ, স্বাৰ্থ—পৰমাৰ্থ, অভাৱ—প্ৰাচুৰ্য, সন্তোষ—অসন্তোষ, হাঁহি—কান্দোন।