শিশুলীলা

উত্তৰ: যশোদাই পুত্ৰ কৃষ্ণৰ প্ৰতি স্নেহৰ বাবে তেওঁক দূৰৰ পৰা ধৰি আঁচলখন টান ধৰি আছে বুজাইছে।

উত্তৰ: কৃষ্ণই যশোদাৰ হাতত ধৰি দধি মথিবলৈ নিদিছিল কাৰণ তেওঁ দধি খাবলৈ লোভ কৰিছিল।

উত্তৰ: যাৰ ধ্যান যোগীসকলে কৰিব নোৱাৰে, সেই ভগৱান হৰি যশোদাৰ ভয়ত পলাই আছে। ইয়াৰ দ্বাৰা শংকৰদেৱে ভগৱানৰ মানৱীয় লীলাৰ কথা ফুটি তুলিছে।

উত্তৰ: কৃষ্ণই যশোদাৰ পৰা পলাই যোৱাৰ সময়ত বেগতে গৈ মালতীৰ খোপা খহাই পেলাইছিল।

উত্তৰ: যশোদাই কৃষ্ণক কোলে লৈ, মূৰত আঁচল দি, স্নেহেৰে চাই মৰম কৰিছিল।

উত্তৰ: কৃষ্ণই খঙত দধি ভাঙি কাঠাত সোমাই লৱণু খাইছিল। তেওঁ আনন্দতে লৱণু ছিটাই খাইছিল কাৰণ তেওঁ শৈশৱৰ লীলা কৰি আছিল।

উত্তৰ: যশোদাই কৃষ্ণক ধৰিবলৈ যাওঁতে তেওঁৰ শ্ৰম জলে বদন উজ্জ্বল হৈছিল, গয়না ঝণ-ঝুণ কৰিছিল, আৰু মালতীৰ খোপা খহি পৰিছিল।

উত্তৰ: শ্ৰীকৃষ্ণই যশোদাৰ দধি মথিবলৈ বাধা দিছিল, দধি ভাঙিছিল, লৱণু খাইছিল, মালতীৰ খোপা খহাই পেলাইছিল, যশোদাৰ পৰা পলাইছিল আদি বিভিন্ন লীলা কৰিছিল। এই সকলোবোৰতে তেওঁ এজন দুষ্টু শিশুৰ দৰে আচৰণ কৰিছিল।

উত্তৰ: যশোদাই কৃষ্ণক ভাবুকি দিছিল যে দধি ভাঙাৰ দণ্ডত তেওঁ কৃষ্ণক ধৰি মাৰিব।

উত্তৰ: যশোদাই কৃষ্ণক খেদি গৈ থাকিলেও ভগৱান বুলি জানি তেওঁ মাৰিব নোৱাৰিলে।

উত্তৰ: কৰ্ণ—কাণ, অক্ষি—চকু, দধি—দৈ, বৰ—বৰণ, বদন—মুখ, লৱণু—নিমখ, কোপ—খং, দশন—দাঁত, দুখ—কষ্ট, ঈশ্বৰ—ভগৱান।

উত্তৰ: তাহান্ত—তাহাক, নেজাৰেৰ—নিজৰে, খসি—খহি, ৰহিল— থাকিল, আসি—আহি, চলা—চলা, অস্ত—অছ, শিলায়ে—শিলে, কোপে—খঙে, মাৰক—মাৰ, বিস—বেছ, প্ৰয়াসি—যত্ন কৰি, খেদন্ত—খেদি।

উত্তৰ: সংস্কৃত শব্দৰ প্ৰভাৱত এই শব্দবোৰত মূৰ্ধন্য ‘ণ’ আৰু মূৰ্ধন্য ‘খ’ ব্যৱহাৰ হৈছে।

উত্তৰ: গেয়া, গাৱন্ত, আছন্ত, ধৰিলা, পশিলন্ত, ভাঙ্গিলা, আসিলা, জানিলা, দেখিলা, বহিল।